Droge beken

Iemand vertelde me ooit eens over een vakantie in het gebied van Jordanie en Israel. Ze ging rondtrekken voor een tijdje. Ze ging in een periode die eigenlijk niet werd aangeraden door reisbureau’s.  Het was net het eind van de droge periode. Het gevaar was dat er plotseling water van de bergen naar beneden raasde. Kolkend en razendsnel zou dat water dan de rivierbeddingen vullen die maandenlang droog hadden gestaan. Als je op die plek zou staan, dan was er geen ontkomen meer aan. Je zou onherroepelijk worden meegesleurd met alle gevolgen van dien…

Toen ik dit verhaal voor het eerst hoorde, deed het me erg denken aan een tekst die veel indruk op me maakt. Het staat in psalm 126 vers 4 (zoals vertaald in mijn GrootNieuwsBijbel).

    “Heer herstel ons in oude glorie, zoals de regen de droge beken vult”

Deze tekst gaat eigenlijk over Gods volk wat in ballingschap is en naar God roept om een wonder, een ommekeer, een terugkeer naar de oude status.

Misschien is het wat anders, en is het niet helemaal (theologisch) juist om dit op je geloofsleven of je gevoelsleven toe te passen. Maar soms is dit mijn gebed. Die tijden dat ik de intimiteit met God mis, dat ik me erg druk maak om veel te veel dingen en dat mijn Bijbel te lang ergens in een hoekje ligt… De tijden dat ik mezelf voorbij ren, dat ik niet echt meer tot rust kom en dat ik me eigenlijk niet bijster gelukkig voel…

Voordat ik het verhaal over die rivieren kende, dacht ik dat dit gebed ging over een stroompje wat langzaamaan weer terrein won. Langzaam zou dan de vruchtbaarheid weer terugkeren in dat droge gebied. Maar dit gebed is veel krachtiger dan ik dacht. De oude glorie zal terugkeren in de droge beekbeddingen, als een onverwachte en krachtige stroom water. Wilt u me herstellen in oude glorie? Zoals de regen ineens de droge beken kan vullen met een kolkende stroom?